سید امراله شاهابراهیمی متولد ۱۳۰۲ در شهرستان صحنه، استان کرمانشاه، از برجسته ترین تنبورنوازان و مقامدانان معاصر میباشد.
وی تنبور را با استادی تمام مینواخت و پدر او نیز “سید لطفاله” از استادان برجسته تنبور بود. اولین استاد سید امراله، پدر ایشان بود؛ همچنین از وجود تنبورنوازانی چون درویش سعدی، سید هادی اجاقی، سید آقاعزیز ذوالنوری و سید روحتافی نیز بهره برد. وی تار و سه تار را نیز نزد سید احمد اعتضادی [از شاگردان استاد غلامحسین درویش(درویشخان)] آموخت و در نواختن این دو ساز نیز به درجه استادی رسید.
استاد شاهابراهیمی در دهه ۵۰ با تشویق وزارت فرهنگ و هنر اولین کلاس رسمی آموزش تنبور را در شهرستان صحنه استان کرمانشاه برگزار کرد.
ازجمله شاگردان استاد، سید خلیل عالینژاد، کیخسرو پورناظری، سید قاسم حقیقتنژاد، سید یحیی رعنایی، سید فراز رعنایی، معصوم شربتی و سید آرش شهریاری میباشند.
ساز تنبور تا قبل از تشکیل گروه “تنبورنوازان” در سال ۱۳۵۲ توسط استاد شاهابراهیمی (که اعضا همگی از شاگردان مکتب خودش بودند)، بیشتر به صورت تکنوازی و در مراسمات مذهبی و آئینی و فقط در کرمانشاهان نواخته میشد؛ به همین دلیل میتوان استاد را تاثیرگذارترین هنرمند معاصر در معرفی ساز تنبور دانست چرا که او توانست تنبور را از انزوای چندصدساله بیرون آورده و به مجامع هنری و بینالمللی معرفی کند.
کنسرتهای اجرایی گروه تنبورنوازان شامل: شرکت در جشنوارههای موسیقی کُردی در تالار رودکی، جشن فرهنگ و مردم در شهر اصفهان و برنامه موسیقی عرفانی در تالار چهل ستون است؛ که این کنسرتها اولین اجراهای موسیقی تنبور به صورت گروهنوازی بود و باعث معرفی این ساز کهن و این موسیقی ناب به سایر نقاط ایران شد. در سال ۱۳۵۹ دو گروه شمس به سرپرستی کیخسرو پورناظری و باباطاهر به سرپرستی سیدخلیل عالینژاد از گروه تنبورنوازان منشعب شد که همگی از شاگردان استاد بودند.
از استاد شاهابراهیمی یک آلبوم با عنوان “سماع” منتشر شده که شامل ۱۳ قطعه تکنوازی مقامهای تنبور است.
استاد سید امراله شاهابراهیمی در سال ۱۳۸۲ و در سن ۸۰ سالگی در شهرستان صحنه در گذشت.
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.